บทที่ 542 ก้าวเดินไปทีละก้าว

**ตอนที่ 531 ก้าวเดินไปทีละก้าว**

ลืมตาขึ้นมา

สิ่งที่เห็นไม่ใช่ใบหน้าใหญ่ๆ ของพี่หู่ แต่เป็นจงเล่ยที่ยังคงหลับสนิทอยู่

เฉินเฟิงเหลือบมองนาฬิกาดิจิทัลที่มุมเตียง ตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมงเช้าของวันที่ 26 กรกฎาคม ปี 2020

ปกติเวลานี้จงเล่ยควรจะตื่นแล้ว แต่ช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับการสร้างสรรค์ผลงานเพลงชุด "พันปีสุดท้าย" จนเวลาพักผ่อนสลับกลางวันกลางคืนไปบ้าง การได้นอนตื่นสายเช่นนี้จึงถือเป็นเรื่องที่หาได้ยาก

จงเล่ยเป็นคนสวยโดยธรรมชาติ การอดนอนไม่ได้ทำให้ผิวพรรณของเธอเสียไปเลยแม้แต่น้อย

ใบหน้าขาวผ่องของเธอสะท้อนแสงอ่อนๆ ยามเช้าที่สาดส่องเข้ามา

เมื่อมองจากมุมเฉียง ใบหน้าของเธอดูราวกับพระจันทร์เสี้ยว

ภายใต้ขนตายาวงอน ดวงตาคู่สวยปิดสนิท บนใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มหวานละมุน

เฉินเฟิงมองดูเธอพลางยิ้มโง่ๆ อยู่คนเดียว