บทที่ 523 การระเบิดครั้งใหญ่ของทางช้างเผือก, ดอกไม้บานชั่วพริบตาที่เป็นนิรันดร์, แก่ตั -bSIfwxRHOs

**ตอนที่ 512: การระเบิดครั้งใหญ่ของทางช้างเผือก, ดอกไม้บานชั่วพริบตาที่เป็นนิรันดร์, แก่ตัวลงแล้ว**

ดั่งที่บันทึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ทุกเล่ม

นับตั้งแต่อารยธรรมมนุษย์ถือกำเนิดขึ้นบนโลก มนุษย์ไม่เคยหยุดการต่อสู้

ในยุคดึกดำบรรพ์ที่ยังกินเลือดกินเนื้อ มนุษย์ต้องต่อสู้กับธรรมชาติและสัตว์ร้าย

ในยุคศักดินา มนุษย์ต้องต่อสู้กับโรคระบาดและความโลภของตนเอง

ในยุคสมัยใหม่ ศัตรูของมนุษย์นอกจากโรคระบาดและความเห็นแก่ตัวแล้ว ยังเพิ่มวิกฤตพลังงานและมลภาวะทางสิ่งแวดล้อมเข้ามาอีก

มักจะมีคนตะโกนสโลแกนตลกๆ ว่าจะกอบกู้โลก ซึ่งเป็นเรื่องไร้สาระ

ทว่าโลกที่มีอายุสี่พันหกร้อยล้านปีไม่เคยต้องการให้มนุษย์มาช่วยกอบกู้ ความเสียหายที่มนุษย์กระทำต่อสิ่งแวดล้อมโลกเมื่อรวมกันแล้ว ยังเทียบไม่ได้เลยกับการที่โลกถูกอุกกาบาตพุ่งชนสักลูก หรือการที่โลกนึกครึ้มอกครึ้มใจระเบิดภูเขาไฟออกมาสักครั้ง

สิ่งที่มนุษย์ต้องกอบกู้ มีเพียงชะตากรรมของตนเองเท่านั้น

หากมนุษย์ไม่สามารถแก้ไขวิกฤตพลังงานและหาวิธีการพัฒนาที่ยั่งยืนได้ในศตวรรษที่ 21 โลกจะยังคงอยู่รอดปลอดภัย สิ่งที่จะถูกทำลายมีเพียงมนุษย์เองเท่านั้น