บทที่ 502 ม่านบังตา

บทที่ 491: ม่านบังตา

หากเปรียบการรบครั้งนี้เป็นบทความหนึ่ง การปรากฏตัวของโดมยักษ์ก็เปรียบเสมือนจุดจบที่ถูกขีดคั่นลงอย่างกะทันหัน ทำให้ทุกสรรพเสียงเงียบงันลงในทันที

ผู้คนที่อยู่ภายในโดมสามารถมองเห็นภายนอกได้ด้วยตาเปล่า แต่กลับไม่สามารถรับข้อมูลใดๆ ได้เลย ทำได้เพียงสังเกตการณ์ผ่านมุมมองของเหล่านักรบและเครื่องตรวจจับทางแสง (กล้องถ่ายภาพแบบดั้งเดิม) เท่านั้น

บนโลก ภาพจากกล้องทางแสงอาจเป็นข้อมูลเสริมที่เพียงพอสำหรับการตัดสินใจในสนามรบ

แต่เมื่อขยายขอบเขตสนามรบออกไปในอวกาศ ในระยะทางหลายแสน หลายล้าน ไปจนถึงหลายร้อยล้านกิโลเมตร ภาพทางแสงเหล่านั้นก็สูญเสียความหมายไปโดยสิ้นเชิง

ในภาพวิดีโอเพียวๆ หลังจากนักรบคนแรกพุ่งชนเข้ากับโดม กองเรือเขต 1 ที่อยู่ภายนอกก็ตกอยู่ในความโกลาหลชั่วขณะ

ความโกลาหลนั้นคงอยู่ประมาณ 2.7 วินาที

ภายใน 2.7 วินาทีนั้น กองเรือเขต 1 ได้รับความเสียหายอย่างหนัก

แม้เรือปริซึมทั้งเจ็ดพันลำนี้จะไม่มีแมลงใบมีด แต่หน่วยรบขนาดเล็กระดับรองอื่นๆ ก็ยังมีจำนวนไม่น้อย อีกทั้งแมลงใบมีดจากเขตอื่นก็กำลังมุ่งหน้ามารวมตัวกันที่นี่อย่างรวดเร็ว