บทที่ 478 หมดทางเยียวยาแล้ว รอความตายเถอะ

บทที่ 468: หมดทางเยียวยาแล้ว รอความตายเถอะ

หากเป็นสมัยที่ยังเป็นวัยรุ่น ถังเทียนซินอาจจะสติแตกจนถึงขั้นเป็นลมล้มพับไปแล้ว

แต่ตอนนี้คงไม่เป็นเช่นนั้น

เธอไม่ใช่เด็กสาวอัจฉริยะที่เพิ่งก้าวเข้าสู่โลกกว้างอีกต่อไป แต่เป็นผู้บัญชาการระดับสูงผู้กรำศึกมานานนับปี ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน วางแผนซุ่มโจมตีและล่อศัตรูมานักต่อนัก บัญชาการกองกำลังที่เสียเปรียบเข้าปะทะกับยานรบรูปทรงปริซึมแบบซึ่งหน้า ก่อนจะตลบหลังปิดล้อมจนสำเร็จ และยังเป็นผู้นำการทดสอบอาวุธใหม่ที่มีความยากสูงมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง

เธอคือยอดหญิงผู้กุมบังเหียนกองเรือนับหมื่นล้านและฝูงบินนับล้านล้านในอวกาศ

เธอผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน จึงไม่ใช่คนที่จะตื่นตระหนกได้ง่ายๆ เว้นเสียแต่ว่าจะควบคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ

ในเวลานี้ ถังเทียนซินอยู่ในสภาวะที่ภายนอกดูนิ่งสงบดั่งขุนเขา แต่ภายในใจกลับปั่นป่วนราวกับมีม้าศึกนับพันกำลังควบทะยาน

แม้ว่านี่จะเป็นเพียงร่างฉายของจิตสำนึกที่เข้ามาในความฝัน แต่เธอกลับได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นรัว "ตึกตัก ตึกตัก" อย่างรุนแรง

นี่คือการตอบสนองตามธรรมชาติจากร่างกายที่กำลังหลับใหลอยู่ภายนอกของเธอ ซึ่งเป็นสิ่งที่ควบคุมไม่ได้และไม่อาจเพิกเฉย

ความรู้สึกนี้คล้ายกับเด็กสาวที่เพิ่งรู้จักความรักแล้วจู่ๆ ก็พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของชายในฝัน เป็นประสบการณ์ที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน