บทที่ 461 th

เฉินเฟิง: แก่แล้วไง?

เฉินเฟิงกำลังจ้องมองตั๊กแตนใบมีด (刀锋螂)

ในขณะที่ตั๊กแตนใบมีดเองก็กำลังจ้องมองเฉินเฟิงเช่นกัน

ในฐานะอาวุธสงครามที่ทรงพลังที่สุดซึ่งถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์โคลนตาประกอบ (复眼克隆人) โดยแลกมาด้วยชีวิตและตัวตนของพวกเขา ตั๊กแตนใบมีดมีภารกิจหลักคือการรวบรวมข้อมูล

จากการปะทะกันเพียงชั่วครู่เมื่อครู่ ดาบคู่ขนาดเล็กของหน่วยมนุษย์ตรงหน้ากลับสามารถต้านทานแขนใบมีดที่มีพลังตัดเฉือนแบบเอกภาพ (大统一力) ของมันได้ นั่นเผยให้เห็นถึงข้อมูลที่อันตรายอย่างยิ่ง

แม้ว่ามันจะไม่มีอารมณ์ความรู้สึก แต่การเผชิญหน้ากับหน่วยรบขนาดเล็กที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน ทำให้สัญชาตญาณในการเก็บข้อมูลสั่งให้มันชะลอจังหวะการจู่โจมลงเล็กน้อย

ส่วนเป้าหมายของเฉินเฟิงในการสังเกตคู่ต่อสู้ คือการตรวจสอบบางอย่าง

เขาเปรียบเทียบตั๊กแตนใบมีดในเส้นเวลาปัจจุบันกับเส้นเวลาก่อนหน้าอย่างรวดเร็วในใจ เพื่อหลีกเลี่ยงการพลาดท่าเพราะความเชื่อมั่นในประสบการณ์เดิมของตนเอง

ราชสีห์ล่ากระต่ายยังต้องใช้กำลังเต็มที่ นับประสาอะไรกับเฉินเฟิงที่กำลังต่อสู้กับศัตรูที่เหนือกว่า