บทที่ 452 ข้าพเจ้าขอยอมแพ้

**บทที่ 443: ข้าพเจ้าขอยอมแพ้**

ไม่เพียงเท่านั้น จิตสำนึกของฟูไลเดอร์สที่เดิมทีนาฬิกาอัจฉริยะไม่สามารถตรวจจับได้ ก็ค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมา

ความเข้มข้นของคลื่นสมองของเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง บ่งบอกว่าระดับการทำงานของความคิดกำลังก้าวกระโดด ราวกับอุปกรณ์กำลังทำงานเกินขีดจำกัด

ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งของฟูไลเดอร์สพลันบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง เส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามร่างกาย ทว่านิ้วมือที่สั่นไหวกลับขยับเร็วขึ้นกว่าเดิม และยังคงแสดงรูปแบบที่ชัดเจนและเป็นระเบียบ

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าทำให้เฉินเฟิงรู้สึกมึนงงอย่างยิ่ง

หากดูจากสีหน้าของฟูไลเดอร์ส ดูเหมือนเซลล์ประสาทของเขาจะถึงจุดสิ้นสุดของชีวิตแล้ว และเขากำลังเข้าสู่สภาวะเหม่อลอยเหมือนก่อนหน้านี้

แต่การที่เขายังสามารถวาดแบบแปลนต่อไปได้ กลับแสดงให้เห็นว่าความคิดของเขายังคงแจ่มใส

เฉินเฟิงได้แต่เสียดายที่เสี่ยวฟูไม่สามารถรวบรวมสมาธิได้เหมือนคนปกติ และไม่สามารถส่งข้อมูลเข้าสู่อุปกรณ์เชื่อมต่อประสาทได้โดยตรง ไม่อย่างนั้นเขาคงอยากรู้เหลือเกินว่าในหัวของฟูไลเดอร์สกำลังคิดอะไรอยู่

ข้อมูลการตรวจวัดจากนาฬิกาข้อมือนั้นครอบคลุมทุกด้าน ทั้งความเข้มข้นของออกซิเจนในเลือด ความดันโลหิต อัตราการเต้นของหัวใจ การจำลองสถานะของอวัยวะภายใน ความเสถียรของยีนในการแบ่งตัวของเซลล์ และอื่นๆ อีกมากมาย

ในตอนนี้ เฉินเฟิงมองเห็นแบบจำลองร่างกายมนุษย์ที่แสดงสถานะของเสี่ยวฟูอยู่ตรงหน้า