บทที่ 400 สิ่งที่ฉันอยากทำ

# ฉันไม่ได้อยากเป็นผู้กอบกู้โลกสักหน่อย ตอนที่ 395: สิ่งที่ฉันอยากทำ

จงเล่ยปิดคอมพิวเตอร์ หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองขณะเดินออกจากห้องหนังสือ เธอค่อยๆ ย่องไปที่หน้าห้องนอนของเฉินเฟิงอย่างระมัดระวัง

ประตูไม่ได้ล็อก

จงเล่ยแง้มประตูออกเพียงเล็กน้อย

หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมา

ภายในห้องเงียบสนิท ไม่ได้ยินเสียงใดๆ เลย

จงเล่ยยืนอยู่หน้าห้องประมาณห้าวินาที ก่อนจะตัดสินใจปิดประตูลงอย่างเบามือ แล้วเดินกลับไปที่ห้องรับแขกด้วยหัวใจที่ยังคงเต้นไม่เป็นจังหวะ

เฉินเฟิงบินตรงจากในประเทศมาที่ลอสแอนเจลิส บนเครื่องบินเขาก็พักผ่อนได้ไม่เต็มที่ ดังนั้นเขาควรได้นอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอ

อันที่จริง ในวินาทีที่จงเล่ยเปิดประตู เฉินเฟิงก็ตื่นแล้ว

ในฐานะนักรบผู้ผ่านศึกมาอย่างโชกโชน สัญชาตญาณการระวังภัยของเฉินเฟิงนั้นไร้ที่ติ แต่เมื่อรับรู้ว่าคนที่อยู่ข้างนอกคือจงเล่ย เขาก็ลดการป้องกันลงและไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก