บทที่ 320 th

# วิกฤตการณ์ครั้งใหม่

ไม่มีใครรู้ว่าจะมีกองเรือสำรวจกี่ลำที่สามารถเดินทางไปถึงจุดหมายปลายทางได้

ผู้ที่ยังคงปักหลักอยู่ในระบบสุริยะต่างบอกกับผู้ที่จากไปว่า "เมื่อไปแล้วก็อย่าหันหลังกลับมา" ส่วนตัวพวกเขาเองก็ไม่คิดจะแหงนหน้ามองดวงดาวอีกต่อไป เพราะมันไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว

ผู้คนทำได้เพียงใช้เวลาว่างจากการเรียนและการทำงานอันแสนวุ่นวาย หยุดฝีเท้าลงชั่วครู่ แล้วนึกถึงใบหน้าเหล่านั้นที่ค่อยๆ ห่างไกลออกไปอย่างเงียบเชียบ

ขอให้พวกคุณที่อยู่แดนไกลเดินทางโดยสวัสดิภาพ

เที่ยงคืนของวันที่ 1 มกราคม ปี 2500 เจ็ดวันหลังจากส่งยานอาณานิคมลำสุดท้ายออกไป การเปลี่ยนแปลงบางอย่างก็เกิดขึ้นอย่างเงียบงัน

ราวกับถูกตั้งเวลาไว้แม่นยำดุจนาฬิกา กล้องโทรทรรศน์วิทยุขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในจุดตั้งถิ่นฐานบนดาวพลูโตเป็นกลุ่มแรกที่ตรวจพบความผิดปกติ

เหล่านักวิชาการรีบคำนวณผลลัพธ์อย่างรวดเร็ว

เมื่อครู่นี้เอง ความเร็วแสงในสุญญากาศได้ลดลงจากค่ามาตรฐานเดิมไปหนึ่งในสิบล้านส่วน

การเปลี่ยนแปลงที่กะทันหันนี้เล็กน้อยมาก หากไม่ใช่เพราะอุปกรณ์ในปัจจุบันมีความไวสูงและทุกคนต่างอยู่ในสภาวะเตรียมพร้อมขั้นสูงสุด ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะตรวจพบได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้