บทที่ 289 สองมือที่มองไม่เห็น

บทที่ 286 สองมือที่มองไม่เห็น

เป็นไปตามคาด สองวินาทีต่อมา เสียงครางต่ำอย่างอึดอัดดังขึ้นจากเครื่องสื่อสาร

พลซุ่มยิงคนนั้นยังไม่ตาย

เจ้าหน้าที่สืบสวนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “ขอบคุณ”

เฉินเฟิงโบกมือ “ไม่ต้องขอบคุณหรอก เลิกพยายามเสียเถอะ บนดาวเคราะห์ดวงนี้ ฉันอยากไปที่ไหนก็ไป ไม่มีใครกักตัวฉันไว้ได้ นี่คือคำเตือนครั้งแรกของฉัน และฉันหวังว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้าย”

เจ้าหน้าที่สืบสวนครุ่นคิดอยู่ประมาณสามสิบวินาที “ผมสามารถสั่งถอนกำลังคนข้างนอกออกไปทั้งหมดได้”

“แน่นอน เพราะถ้ามีครั้งหน้า คนจะต้องตายจริงๆ”

“ก่อนที่คุณจะไป ผมหวังว่าคุณจะคุยกับหัวหน้าของผมสักหน่อย”

เฉินเฟิงส่ายหน้า พลางชูโทรศัพท์ขึ้น “ตอนนี้ยังไม่จำเป็น ต้องรออีกสักสองสามวัน เตรียมรถให้ฉันสักคัน ฉันจะหายตัวไปสักพัก หวังว่าการพบกันครั้งหน้า ทุกคนจะมีทัศนคติที่ประนีประนอมกว่านี้”

พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไป แต่ก้าวไปได้เพียงสองก้าว เขาก็หมุนตัวกลับมาอย่างกะทันหัน “จริงสิ เตือนไว้อีกอย่างนะ ถ้าพวกคุณอยากได้ชีวิตฉันจริงๆ อย่างน้อยต้องส่งคนมาสักห้าพันคน และต้องเตรียมใจไว้ด้วยว่าปฏิบัติการจะล้มเหลวและต้องรับมือกับการแก้แค้นของฉัน ดูนี่นะ ฉันจะแสดงกลให้ดู”