บทที่ 240 ออกเดินทาง

บทที่ 239 ออกเดินทาง

สองชั่วโมงต่อมา ณ ยามเย็นบนดาวอังคาร แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องลงบนพื้นดิน ภายในห้องนอนของถังเทียนซินยังคงอาบไปด้วยแสงสีแดงเพลิงอันเจิดจ้า

เฉินเฟิงผู้ซึ่งเพิ่งจะแสดงความเด็ดขาดและทรงอำนาจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ในห้องประชุมเมื่อไม่นานมานี้ กลับกำลังนั่งอยู่บนโซฟาด้วยท่าทางเกร็ง ๆ สองมือกดลงบนหน้าขาของตัวเอง

เขาเดี๋ยวก็ยกขาขึ้นไขว่ห้าง เดี๋ยวก็วางขาลงโดยไม่รู้ตัว

เขาหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบชาควาร์กต้าหงเผารสเลิศ จากนั้นก็วางถ้วยลง ทว่ากลับพบว่านิ้วชี้ขวาของตัวเองจุ่มลงไปในน้ำชาร้อนจัดตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เขาค้อนขวับสะดุ้งโหยง รีบชักมือกลับมา มือซ้ายค่อย ๆ คลึงนิ้วชี้ขวาเบา ๆ แต่จิตใจกลับล่องลอยไปไกลแสนไกลอีกครั้ง

เขาไม่ได้กำลังกังวลเรื่องสงครามในอีกสามวันข้างหน้า

เมื่อเขาตัดสินใจไปแล้ว ย่อมไม่มีวันมานั่งลังเลห่วงหน้าพะวงหลังอีก

เขาไม่กังวลว่าคนอื่นจะประสานงานกับเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบหรือไม่ และไม่คิดถึงเรื่องความสำเร็จหรือความล้มเหลว

เขาไม่จำเป็นต้องบัญชาการรบ นั่นเป็นหน้าที่ของถังเทียนซิน, ลูเซียนเฟิง, ฟิลิปป์, ลอว์เรนซ์ และคนอื่น ๆ สิ่งที่เขาต้องทำมีเพียงแค่เป็นตัวของตัวเองในแบบที่คุ้นเคยที่สุด สวมชุดเกราะแล้วพุ่งทะยานออกไปต่อสู้อย่างสุดกำลังก็พอ