บทที่ 197 ขอให้พวกคุณถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร

ตอนที่ 197 ขอให้พวกคุณถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร

==================================================

ในเส้นเวลาที่ผ่านมาหลายต่อหลายครั้ง ประสบการณ์ชีวิตของหลูเวยในประวัติศาสตร์ศิลปะมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยอยู่บ่อยครั้ง แต่จุดจบกลับไม่ต่างกันนัก

นับตั้งแต่เฉินเฟิงเริ่มเปลี่ยนแปลงเส้นเวลา ความสำเร็จของหลูเวยก็ขยับขึ้นมาเล็กน้อย เริ่มจากติดอันดับหนึ่งในพัน แล้วอันดับก็ค่อยๆ ขยับขึ้นมาเรื่อยๆ

เฉินเฟิงมอบผลงานให้เธอไม่น้อย ทำให้ความสำเร็จด้านการร้องเพลงของเธอพัฒนาขึ้นมาก

ความสามารถในการสร้างสรรค์ของเธอเองก็เพิ่มขึ้นอย่างเหมาะสม จนก้าวตามจังหวะของยุคเรอเนซองส์ได้ทัน

ทว่าช่องว่างระหว่างเธอกับจงเล่ยกลับยิ่งห่างไกลออกไปทุกที

นอกจากความ "ล้มเหลว" ในด้านความสำเร็จทางศิลปะแล้ว ชีวิตของเธอก็ไม่ได้ถือว่าประสบความสำเร็จหรือมีความสุขเท่าใดนัก

ในทุกเส้นเวลาที่ผ่านมา หลูเวยน่าสมเพชยิ่งกว่าจงเล่ยเสียอีก เธอครองตัวเป็นโสดตลอดชีวิต และหลายครั้งที่ต้องตัดขาดจากครอบครัวหลังจากอายุสามสิบกว่าปี

ช่วงเวลาที่ตัดขาดนั้นไม่แน่นอน บางครั้งก็ทนได้ถึงสี่สิบปี บางครั้งพอครบสามสิบก็แยกทางกัน