บทที่ 186 เผชิญหน้ากับความตายด้วยรอยยิ้ม

บทที่ 186 เผชิญหน้ากับความตายด้วยรอยยิ้ม

กองเรือฉางเหอยังคง "แบ่งออกเป็นสองทาง"

ทางหนึ่งประกอบด้วยเรือรบกว่าหกร้อยลำที่สูญเสียพลังในการพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงสุดไปแล้ว พวกมันทำได้เพียงลอยละล่องไปข้างหน้าด้วยความเร็วหลายสิบกิโลเมตรต่อวินาที

ขบวนเรือส่วนนี้เคลื่อนที่ไปอย่างเงียบเชียบและไร้ซึ่งสัญญาณชีพ

ส่วนอีกทางหนึ่งคือเรือรบอีกหนึ่งร้อยลำที่ยังคงพ่นเปลวเพลิงท้ายเครื่องยนต์ยาวหลายพันถึงหมื่นกิโลเมตร พวกมันยังคงเร่งความเร็วและพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง

ทว่าคำสั่งทุกอย่างที่ต้องการการตอบรับจากมนุษย์ พวกเขาไม่สามารถตอบสนองได้อีกต่อไป

กองเรือฉางเหอที่มีกำลังพลเกือบหนึ่งแสนนาย บัดนี้ไม่มีผู้ใดหลงเหลือชีวิตอยู่แล้ว

ชื่อของ "ฉางเหอ" ถูกลบออกจากประวัติศาสตร์ดวงดาวของกองทัพมนุษย์

หากวันหนึ่งมนุษยชาติได้รับชัยชนะ เสิ่นฉางเหอและกองเรือของเขาจะถูกจารึกชื่อไว้บนอนุสรณ์สถานวีรชน

อาวุธประจำเรือถูกใช้จนหมดสิ้น แต่เครื่องมือตรวจจับจำนวนมากที่ติดตั้งอยู่บนเรือยังคงทำงานด้วยตัวเอง แม้จะมีชั้นป้องกันการรบกวนรุ่นล่าสุด แต่การทำงานของอุปกรณ์ชั้นสูงเหล่านี้ก็ยังไม่เสถียรนัก พวกมันได้รับผลกระทบจากการรบกวนอย่างรุนแรง ส่วนใหญ่จึงอยู่ในสถานะเงียบสนิท นานครั้งถึงจะกระตุกขึ้นมาทำงานตามคำสั่งรีบูตอัตโนมัติ ราวกับแสงสุดท้ายของชีวิตที่กะพริบขึ้นมาเพื่อส่งข้อมูลที่แตกสลายกลับมา