บทที่ 173 สมจริงจนน่าตกใจ

第173章 สมจริงจนน่าตกใจ

“ช่างเถอะ ครั้งนี้ครั้งเดียว ถือว่ายกเว้นให้”

เฉินเฟิงตัดสินใจให้อภัยเธอ

ไม่ให้อภัยแล้วจะทำอะไรได้อีกล่ะ?

จะจับตีสักยกเหรอ?

“ขี้งกชะมัด ให้แค่ครั้งเดียวเอง ถ้าคนอื่นใช้หมดก่อนจะทำยังไงล่ะ”

โอวชิงหลานพึมพำอย่างไม่ยอมแพ้

เฉินเฟิงได้ยินชัดเจนเต็มสองหู ทำได้เพียงถอนหายใจในใจ

โลกทัศน์ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ความเข้าใจต่อสิ่งต่างๆ ก็คลาดเคลื่อน จะให้อธิบายให้เข้าใจตรงกันคงยาก

“ตาเฒ่าที่อยู่กับเธอคนนั้นเป็นใคร? ฉันเห็นท่าทางเขาดูแข็งแรงดี ไม่สู้เธอช่วยฉันหน่อยสิ เดี๋ยวว่างๆ ช่วยนัดเขาให้ฉันที”