บทที่ 168 ผมแค่อยากทำตัวโลว์โปรไฟล์จริงๆ นะ

**ตอนที่ 168 ผมแค่อยากทำตัวโลว์โปรไฟล์จริงๆ นะ**

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป เฉินเฟิงปลดสถานะการสวมใส่ชุดเกราะออกจนหมดสิ้น เขาแสร้งทำเป็นหอบหายใจถี่รัวแล้วปรากฏตัวต่อหน้าติงหู่

“พี่หู่ครับ ผมแสดงเป็นยังไงบ้าง? พอใช้ได้ไหม?”

ติงหู่มองเขาด้วยสายตาที่สิ้นหวังราวกับคนตายใจสลาย ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน

ในฐานะนักรบที่มีพรสวรรค์ระดับกลางและต้องอาศัยความพยายามอย่างหนักหน่วงกว่าจะก้าวขึ้นมาเป็นนักรบระดับสูงได้ ติงหู่รู้สึกสมเพชตัวเองเหลือเกิน

ทั้งที่พยายามขนาดนั้น แต่กลับพ่ายแพ้อย่างราบคาบต่อหน้าเฉินเฟิง ซึ่งเพิ่งเข้ารับการฝึกเป็นครั้งแรก แถมยังปล่อยพลังออกมาไม่ถึงห้าส่วนด้วยซ้ำ

ค่าพารามิเตอร์ความสามารถเฉลี่ยของติงหู่ถูกเค้นจนถึงขีดจำกัด 100% แล้ว ถึงจะเพิ่งเบียดตัวเองเข้าไปอยู่ในอันดับหนึ่งแสนคนแรกของกองทัพได้

เมื่อนำมาเปรียบเทียบกัน... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!