บทที่ 165 หนทางที่ดูเหมือนจะตัน กลับมีทางออกที่คาดไม่ถึง

บทที่ 165 หนทางที่ดูเหมือนจะตัน กลับมีทางออกที่คาดไม่ถึง

ชีวิตคนเรามักเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน

หลายสิ่งหลายอย่างไม่ได้ดำเนินไปอย่างราบรื่นและเรียบง่ายบนรางที่ดูเหมือนจะถูกกำหนดไว้ตายตัว เพื่อมุ่งหน้าไปสู่จุดหมายปลายทางที่มองเห็นได้ชัดเจนแต่ไกล

อนาคตที่สามารถคาดเดาได้ มักเป็นเพียงภาพลวงตา

ชีวิตไม่ใช่รถไฟที่วิ่งไปตามรางอย่างมั่นคง

ชีวิตเปรียบเสมือนรถบังคับวิทยุที่กำลังโลดแล่นกระโดดโลดเต้นอยู่บนหาดทรายที่เต็มไปด้วยกรวดหินมากกว่า

เศษหินเหล่านั้นคอยกระแทกเข้ากับล้อรถที่บอบบางอยู่ตลอดเวลา ทำให้ทิศทางของรถส่ายไปมาซ้ายทีขวาที บางครั้งก็หมุนกลับหลังหัน

ไม่มีใครรู้ว่ารถของเล่นคันนี้จะกระเด็นไปโดนหินก้อนไหนที่อาจทำให้มันพังพินาศ แล้วพุ่งหลาวลงทะเลไปเมื่อไหร่

หรือบางทีมันอาจจะหักเลี้ยวออกจากหาดทรายอันตราย เข้าสู่ถนนสายหลักที่ราบเรียบ แล้วมุ่งหน้าขึ้นเหนือไปอย่างไม่หยุดยั้ง