บทที่ 153 ความพ่ายแพ้ - ความโศกเศร้าของนักเรียนหลังห้อง

บทที่ 153 ความพ่ายแพ้ - ความโศกเศร้าของนักเรียนหลังห้อง

โอวชิงหลานดูจะอ่านความโศกเศร้าในใจของเขาไม่ออก

สไตล์การสอนของเธอก็ไม่มีความอ่อนโยนหรือความเห็นอกเห็นใจให้กับนักเรียนหลังห้องแม้แต่น้อย มีเพียงความโหดเหี้ยมดั่งพายุคลั่งเท่านั้น

หลังจากนั้น เธอรัวคำถามใส่เฉินเฟิงอีกกว่าสิบข้อราวกับปืนกล

ผลลัพธ์ก็ไม่ต่างจากเดิม คือถามอะไรไปเขาก็ไม่รู้เรื่องเลยสักอย่าง

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน โอวชิงหลานจ้องมองเขาแล้วเอ่ยช้าๆ ว่า "เอาล่ะ ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเธอผ่านการคัดเลือกทหารอาสามาได้ยังไง ตามกฎแล้วฉันควรจะให้คะแนนสอบตกกับเธอ แล้วไล่ให้กลับไปเรียนประถมใหม่ซะ"

เฉินเฟิงคิดในใจ

คุณช่างมองผมในแง่ดีจริงๆ

คาดว่าครูประถมคงส่งผมไปเข้าชั้นเรียนเตรียมอนุบาลแทนแน่ๆ

"แต่เนื่องจากเหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งปีก่อนสงครามจะเริ่ม เกรงว่าคงไม่มีเวลาให้สมองของเธอเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เห็นแก่ที่ศักยภาพในการต่อสู้ของเธอยังพอใช้ได้ ฉันจะไม่เอาความ และจะเมตตาช่วยชีวิตเธอเอง"