บทที่ 151 โลกที่สมบูรณ์แบบของฉัน

ตอนที่ 151 โลกที่สมบูรณ์แบบของฉัน

“ขำอะไรนักหนา! ไปวิ่งรอบสนามเดี๋ยวนี้!”

ติงหู่กระทืบเท้าลงพื้นอย่างแรง ก่อนจะเงื้อขาเตะใส่เฉินเฟิง

เฉินเฟิงบิดเอวหลบเป็นรูปตัวซีได้อย่างพอดิบพอดี หลบลูกเตะตรงนั้นไปได้อย่างหวุดหวิด

เขาไม่เปิดโอกาสให้ติงหู่ได้ออกลวดลายต่อ รีบจ้ำอ้าววิ่งออกไปทันที

วิ่งไปได้สองก้าว เฉินเฟิงถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่รู้เลยว่าต้องวิ่งกี่รอบ

เขาไม่หันกลับไปมอง แต่ตะโกนถามเสียงดัง “ครูฝึกครับ ผมต้องวิ่งกี่รอบครับ?”

“หนึ่งร้อยรอบ!”

เฉินเฟิง: เช็ดเข้!

เขาถึงกับเซไปเล็กน้อย