บทที่ 147 สีสันแห่งการปกป้อง

ผมไม่ได้อยากเป็นผู้กอบกู้โลกหรอกนะ ตอนที่ 147: สีสันแห่งการปกป้อง

ไรอันนั่งเผชิญหน้ากับเฉินเฟิง ส่วนจงเล่ยนั่งอยู่ข้างๆ เฉินเฟิง เธอแสร้งทำเป็นนั่งตัดเล็บ แต่ในใจกลับว้าวุ่นและคอยระแวดระวังภัยอยู่เงียบๆ

ไรอันไม่ได้รับรู้ถึงบรรยากาศที่แฝงไปด้วยความนัยภายในห้องเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแต่กล่าวด้วยความจริงใจอีกครั้งว่า "คุณเฉินครับ ตลอดทางที่ผ่านมาผมได้ขอบคุณคุณไปหลายครั้งแล้ว"

"ไม่ต้องหรอก ไม่ต้องเลย เราคนกันเองทั้งนั้น" เฉินเฟิงโบกมือปฏิเสธ

"อืม" ไรอันยิ้มตาหยี ยิ่งมองเฉินเฟิงก็ยิ่งรู้สึกถูกชะตา "ครอบครัวของคุณลอเรลมอบเงินสองล้านดอลลาร์ให้คุณเพื่อเป็นการขอบคุณ ผมเป็นแค่นักวิจัย ตลอดหลายปีที่ผ่านมาก็ไม่ได้เก็บหอมรอมริบอะไรไว้มากมายนัก"