บทที่ 132 เสียงที่ “มองเห็น”

ตอนที่ 132 เสียงที่ “มองเห็น”

เฉินเฟิงหัวเราะร่า “พอทีเถอะ นอกจากฉันแล้ว ที่นี่ไม่มีใครอ่อนไหวเพ้อเจ้อหรอก นายเรียกฉันมามีเรื่องอะไรก็รีบพูดมา ฉันต้องรีบไปที่ห้องปฏิบัติการฝั่งโน้น พวกเขาบอกว่าช่วงนี้ผู้โดยสารสามหมื่นคนของเรามีสภาพจิตใจที่แปลกไป ฉันต้องไปดูหน่อย”

“ฉันก็อยากจะคุยเรื่องนี้กับนายแหละ นายรู้ใช่ไหมว่าคนตาบอดจะมีประสาทสัมผัสทางการฟังที่เฉียบคมกว่าคนปกติมาก”

เฉินเฟิงพยักหน้า “ใช่ เพราะสูญเสียการมองเห็น ศูนย์ควบคุมการได้ยินในสมองจึงค่อยๆ ฟื้นตัวและพัฒนาขึ้นมากกว่าคนทั่วไป”