บทที่ 114 โลกนี้เมามาย มีเพียงข้าที่ตื่นรู้

**ตอนที่ 114: โลกนี้เมามาย มีเพียงข้าที่ตื่นรู้**

ยามค่ำคืนอันมืดมิด ดวงจันทร์กระจ่างแต่ดวงดาวกลับเบาบาง เฉินเฟิงยืนอยู่บนระเบียงห้องพักส่วนตัว ทอดสายตาไปยังท้องฟ้ากว้างใหญ่ ปล่อยใจให้ล่องลอยไปไกล

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น เจ้าของห้องพักชั้นล่างเพิ่งกลับมาถึง

เฉินเฟิงหยิบเครื่องสื่อสารขึ้นมา “พี่หู่ อยู่ไหมครับ?”

เสียงของติงหู่ที่ดูเหนื่อยล้าเล็กน้อยดังตอบกลับมา “มีอะไรหรือเปล่า?”

“คุยกันหน่อยไหม?”

“เดี๋ยวฉันขึ้นไป”

สามนาทีต่อมา ติงหู่ปรากฏตัวขึ้นบนระเบียงของเฉินเฟิง เขานั่งไขว่ห้างพร้อมถือแก้วทรงสูงในมือพลางวิจารณ์ “เฮ้อ สวัสดิการของร้อยเอกนี่ดีจริงๆ แม้แต่เครื่องดื่มยังดูสดใหม่กว่าของฉันเลย”

“พี่หู่ อย่าล้อเล่นเลยครับ เพิ่งกลับจากภารกิจมาเหรอ?”