บทที่ 75 คุณค่าของตัวฉัน

ตอนที่ 75 คุณค่าของตัวฉัน

เดิมทีฉัน... ไม่ธรรมดาขนาดนี้เลยหรือนี่

สายตาจับจ้องไปที่ทิวทัศน์สองข้างทาง ป่าไม้และต้นไม้พุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วจนเหลือเพียงเงาเลือนราง

เฉินเฟิงจมดิ่งลงไปในความรู้สึกเพลิดเพลินของการวิ่ง ลืมเวลา ลืมความกังวล แม้กระทั่งลืมจุดประสงค์ของการวิ่งไปจนสิ้น

ยิ่งวัตถุมีความเร็วเข้าใกล้ความเร็วแสง เวลาจะยิ่งเดินช้าลง

ถ้าอย่างนั้น หากคนคนหนึ่งสามารถเข้าใกล้ความเร็วแสงได้ล่ะ?

ความคิดของเขาก็จะดูเหมือนเร็วกว่าคนอื่น เพราะเวลาของเขาเดินช้าลงนั่นเอง

ความเร็วของเฉินเฟิงในขณะนี้ทะลุสามร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงไปแล้ว แม้จะยังห่างไกลจากความเร็วแสงอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แต่ก็นับว่าเข้าใกล้มากกว่าใครคนอื่น

เขาตกอยู่ในสภาวะพิเศษที่ยากจะบรรยาย ทุกอย่างล้วนมาจากสัญชาตญาณ แต่กลับเหนือกว่าสัญชาตญาณไปอีกขั้น

ทุกย่างก้าวของเขาแม่นยำราวกับงานศิลปะ