บทที่ 71 ก็ใช้ได้

ตอนที่ 71 ก็ใช้ได้

เฉินเฟิงทำตามคำแนะนำโดยเลือกฉากเป็นทุ่งนาที่ราบ

ภาพในหน้ากากโปร่งใสตรงหน้าเขาหมุนวนไปมา เริ่มจากม่านแสงสลัวที่ปกคลุมทุกสิ่งจนทำให้เขามองไม่เห็นอะไรอยู่ชั่วครู่

จากนั้นแสงก็จางลง ภาพ “ภายนอก” หน้ากากก็กลายเป็นทุ่งนาอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา

ต้นกล้าข้าวสีเขียวขจีเรียงตัวเป็นแถวทอดยาวจากปลายเท้าของเขาออกไปไกล

มีนกกระจอกบินโฉบขึ้นจากทุ่งนาเป็นระยะ มีแมลงบินว่อนไปมา และในคูน้ำกลางคันนาก็มีเสียงกบส่งเสียงร้อง “อ๊บ อ๊บ” ดังแทรกขึ้นมาเป็นพักๆ

เฉินเฟิงสัมผัสได้ถึงความนุ่มของพื้นดินผ่านเซนเซอร์ของชุดเกราะจำลอง เขาค่อยๆ ควบคุมร่างกายให้ก้มลงต่ำเพื่อพิจารณาต้นกล้าเหล่านั้น

เขาตกตะลึง

ไม่ใช่เพราะความสมจริงของภาพภายนอกหรอกนะ