บทที่ 40 นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

ตอนที่ 40 นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

เฉินเฟิงยังคงยืนเหม่ออยู่กลางทางเดิน ถังซวงจึงออกแรงดึงเขาเบาๆ

นี่เป็นสัญชาตญาณที่ทำจนชิน

ในเมื่อบริษัทมีแขกคนสำคัญมาเยือน ในฐานะพนักงานระดับปฏิบัติการ ย่อมไม่ควรยืนขวางทางอยู่กลางโถง

แต่ความจริงแล้ว เฉินเฟิงไม่ได้เป็นพนักงานของบริษัทนี้อีกต่อไป ดังนั้นไม่ว่าเขาจะยืนขวางทางหรือไม่ ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรต่อตัวเขาเลย

ถึงอย่างนั้น เฉินเฟิงก็ยอมเดินตามถังซวงหลบไปด้านข้าง เขาไม่อยากและไม่มีความจำเป็นต้องสร้างปัญหาให้ถังซวง

แม้ลึกๆ ในใจเฉินเฟิงจะเป็นคนเย็นชาและไม่ค่อยหวั่นไหวกับอะไรง่ายๆ แต่การที่ถังซวงยอมทำถึงขนาดนี้โดยไม่สนสายตาคนอื่น เขาก็รู้สึกขอบคุณเธออยู่ไม่น้อย

ในขณะเดียวกัน หลินเต๋อที่ยืนอยู่ในกลุ่มคนอีกฝั่งสังเกตเห็นเฉินเฟิงเข้าพอดี เขารู้สึกเสียวสันหลังวาบ

เขากลัวเหลือเกินว่าเฉินเฟิงจะเล่นงานเขาในจังหวะนี้

หากเฉินเฟิงป่าวประกาศเรื่องที่เขาเคยใส่ร้ายป้ายสีเหล่าศิลปินดาราต่อหน้าธารกำนัลแบบนี้ ไม่แน่ว่าเหอเจียฉีอาจจะเกิดความรู้สึกไม่ดีขึ้นมาก็ได้