กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 7 มาฟังเพลงของผมหน่อย
จงเล่ยกัดกรามแน่นขณะจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้า เธอพยายามอย่างหนักที่จะควบคุมอารมณ์ของตัวเอง กลัวว่าจะอดทนไม่ไหวแล้วพุ่งเข้าไปทะเลาะกับไอ้หมอนี่
ตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงเย็นพอดี เพราะไม่อยากข้องแวะกับชายคนนี้อีก เธอจึงออกจากบ้านเร็วกว่าปกติครึ่งชั่วโมงในวันนี้ แต่ก็ไม่คิดว่าจะยังถูกเขาดักเจอจนได้ ไม่สิ พูดให้ถูกคือเขาอาจจะจงใจมาดักรอเธออยู่แล้วต่างหาก พอเธอลงบันไดมา เขาก็เปิดประตูทันที แถมยังยืนในตำแหน่งที่จงใจจะขวางทางเข้าพอดีเป๊ะ เขายังคงกอดกีตาร์เก่า ๆ ตัวนั้นไว้ในอ้อมแขน สีหน้าดูตื่นเต้นดีใจและแฝงความประหม่าเล็กน้อย ท่าทางของเฉินเฟิงในตอนนี้ทำให้จงเล่ยรู้สึกโมโหขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย