กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 307 ไม่ตายเพราะปาก แต่ตายเพราะหาเรื่องแท้ ๆ……
“……เจ้าหมายความว่า เมื่อครู่นี้เจ้าแค่เมาแล้วอาละวาดงั้นเหรอ?”
เจ้าหุบเขาฉือขบกรามแน่น จ้องมองผู้อาวุโสเกาเขม็ง เค้นเสียงลอดไรฟันออกมาว่า “ผู้อาวุโสเกา หากท่านกับผู้อาวุโสไอมีเรื่องอะไรที่ต้องสะสางกันให้รู้เรื่อง ท่านก็พูดออกมาตรง ๆ ได้เลย”
“พวกเรารู้จักกันมาตั้งหลายร้อยปีแล้ว ย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าคนร่วมสำนักมีนิสัยใจคอเป็นอย่างไร หากมีใครทำผิด ข้าไม่มีทางลำเอียงเข้าข้างใครอยู่แล้ว ไฉนท่านจึงต้องหาข้ออ้างแบบนี้มาพูดด้วยเล่า?”
ไม่ใช่แค่เจ้าหุบเขาฉือ ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ก็นั่งเรียงแถวหน้ากระดานจ้องมองผู้อาวุโสเกาตาไม่กระพริบ
สายตาแบบนั้นราวกับจะเอ่ยคำพูดประโยคหนึ่งออกมา—ข้ออ้างของเจ้ามันช่างตลบแตลงสิ้นดี