กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 154 ศิษย์นักหลอมอาวุธส่งเสียงทักทายอย่างสุภาพอีกครั้ง
ซุปไก่หอมอร่อย เส้นบะหมี่ก็อิ่มท้องได้เป็นอย่างดี ทุกคนกินกันจนท้องป่องกลมดิ๊กและอิ่มหนำสำราญเป็นอย่างยิ่ง
พอใกล้จะหมด มองก้นกะละมังที่ว่างเปล่าทำให้พวกศิษย์ยังรู้สึกเหมือนกินไม่พอและมีความรู้สึกโหวงเหวงอาลัยอาวรณ์ขึ้นมา
“เส้นบะหมี่นี่พอกินไปเรื่อยๆ กลับยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แปลกเสียจริง!”
“นั่นสิ เจ้าว่านะ ถ้าพวกเนื้อย่างกับเทปันยากิเป็นแบบนี้บ้าง เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ กินเท่าไหร่ก็ไม่หมด คงจะดีไม่น้อยเลย!”
พอได้ยินคำรำพึงนี้ พวกศิษย์ต่างพากันจินตนาการเตลิดเปิดเปื้อน นึกภาพตอนที่ตัวเองถูกหมูสามชั้น เนื้อแกะเสียบไม้ และหนวดปลาหมึกย่างท่วมทับ…
ซี๊ด…
ท้องที่เพิ่งอิ่มแปล้เมื่อครู่ ไหงถึงรู้สึกหิวขึ้นมานิดหน่อยซะแล้วล่ะเนี่ย…
เจิ้งเลี่ยงรีบเอามือพาดไหล่ของจู้ฟาน แล้วเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ว่า
“ศิษย์น้องจู้ อาหารอย่างอื่นจะทำให้เพิ่มขึ้นแบบไม่จำกัดเหมือนเส้นบะหมี่นี่ได้ไหม?”