ตอนที่ 108 สำนักเหยียนซานนี้ก็แค่นั้นแหละ

ตอนที่ 108 สำนักเหยียนซานนี้ก็แค่นั้นแหละ

พอมีจ้าวเถิงเป็นตัวอย่าง ศิษย์รุ่นหลัง ๆ ก็เลยหัวไวขึ้นเยอะ

บางคนก็ผลัดกันรุกผลัดกันรับกับฝั่งตรงข้าม เจ้าตีข้าที ข้าตีเจ้าที เจ้าตีข้าที ข้าก็ตีเจ้าที

ตีไปก็หอบหายใจไป เอ้อ~ กินของว่างสักหน่อย สบายใจเฉิบ~

บางคนก็เล่นสงครามยืดเยื้อกับฝั่งตรงข้าม เปิดดาบผีมามองไม่เห็น เดินหลบ~ เดินหลบ แล้วก็หันกลับไปควัก!

ยื้อกันไปยื้อกันมา พลังวิญญาณหมด เอ้อ~ แวะกินขนมกรุบกรอบแล้วสู้กันต่อ

คนที่แสดงละครได้เนียนที่สุดเห็นจะเป็นหร่วนม่าน นางเลือกเปิดฉากปะทะกลางอากาศด้วยเวทมนตร์โจมตีระยะไกลกับฝ่ายตรงข้าม

ระหว่างสู้กัน นางไม่เพียงแต่จะหลบหลีกเวทมนตร์ของฝ่ายตรงข้ามได้อย่างคล่องแคล่ว นางยังคอยควบคุมความแม่นยำเอาไว้อย่างระมัดระวัง เพื่อไม่เผลอซัดอีกฝ่ายปลิวตกรอบไปซะก่อน

เพียงแต่การต่อสู้รอบนี้ ในสายตาคนนอกแล้วกลับดูเหมือนจิตรกรวาดโครงร่างมนุษย์สองคนกำลังสาดกระสุนใส่กัน บู๊กันตั้งนานสองคนนี้ดันเป็นพวกสไนเปอร์ตาบอด ความแม่นยำต่ำเตี้ยเรี่ยดินแบบสุด ๆ