กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 60 ทำบ่อยเข้าเดี๋ยวก็ชิน ชินชาแล้วเดี๋ยวก็ชินไปเอง
ความเงียบงันคือคำตอบของตำหนักราชันโอสถในวันนี้
เฟิงช่างซินอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก เนื่องจากกลิ่นของในอ่างมันรุนแรงเกินไป เขาเลยต้องเอามือขึ้นมาปิดปากตัวเองเอาไว้
ส่วนพ่อค้าหน้าเลือดเย่กำลังพยายามขายของสุดฤทธิ์:
“เจ้าสำนักวางใจได้เลย ข้าเจี่ยรายนี้ทำธุรกิจมาตั้งหลายปี เคยไปหลอกลวงใครที่ไหนกันเล่า? ยิ่งท่านมีฐานะร่ำรวยใหญ่โตขนาดนี้ ตำหนักราชันโอสถก็ออกจะกว้างขวาง ข้าจะไปกล้าหาญชาญชัยที่ไหนมากล้าต้มตุ๋นท่านกันเล่า?”
“ตัวข้าเป็นพ่อค้า ยึดถือความซื่อสัตย์เป็นสำคัญ งั้นเอาแบบนี้ ข้าขอขาดทุนสักหน่อยก็แล้วกัน ตัวท่านกับผู้อาวุโสที่นั่งอยู่ตรงนี้ ข้าจะแจกให้คนละชามฟรี ๆ เพื่อให้ทุกท่านได้ลองพิสูจน์สรรพคุณดู!”
“ว่ายังไงบ้างท่านประมุข? นี่คือความจริงใจที่สุดที่ข้ามีให้กับตำหนักราชันโอสถเลยนะเนี่ย!”
คราวนี้ไม่ใช่แค่เฟิงช่างซินคนเดียว แม้แต่พวกผู้อาวุโสที่นั่งเป็นเพื่อนแขกอยู่ข้าง ๆ ยังงงเป็นไก่ตาแตก
ต่างคนต่างก็เอามือปิดปาก จะพูดก็ไม่ออกจากปาก จะกลืนก็กลืนไม่เข้า จะคายก็คายไม่ออก อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ พูดอะไรไม่ออกสักคำ……
แล้วจะให้พูดว่าอะไรดีล่ะวะเนี่ย?