กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 42 ข้าช่างโง่เขลาเสียจริง โง่เขลาเหลือเกิน……
ในผืนป่ารอบนอกเขตอี่สิบ บรรยากาศช่างห่อเหี่ยวและมืดมนสุดขีด
เหล่าศิษย์สายบำเพ็ญกายใช้หมัด ‘ทุบตี’ สัตว์อสูรด้วยท่าทางไร้เรี่ยวแรง
ด้วยแรงกระแทกแค่นั้น ใครไม่รู้คงนึกว่ากำลังนวดจัดกระดูกให้สัตว์อสูรอยู่ซะอีก…
เหล่าศิษย์สายดาบฟันสัตว์อสูรด้วยความไร้ชีวิตชีวา สัตว์อสูรที่ปกติใช้เวลาแค่ไม่กี่ดาบก็จัดการได้ กลับถูกสับไปแหวะมาจนกลายเป็นการลงทัณฑ์แล่เนื้อเฉือนหนังที่ทรมานสุด ๆ อยู่ตั้งนานสองนาน…
เหล่าศิษย์สายหอกยืนล้อมวงกันด้วยสีหน้าเหม่อลอย ใช้หอกแทง ๆ ฉะ ๆ ลงไปตรงกลางเหมือนคนกำลังจิ้มขนมสักหลาด ทำเอาเจ้าอสูรตัวนั้นทนไม่ไหวกับการโดนหยามเกียรติ พุ่งหัวชนหินตายเพื่อหนีความทรมานไปให้รู้แล้วรู้รอด
จนถึงวินาทีสุดท้าย มันก็ยังคิดไม่ตกเลยว่าทำไมถึงต้องมาเจอเข้ากับมนุษย์ที่ไร้ความเป็นคนยิ่งกว่าตัวมันเองแบบนี้
การจากไปของจู้ฟานสร้างความสะเทือนใจอย่างหนักหน่วงจนคาดไม่ถึงให้กับเหล่าศิษย์