ตอนที่ 17 นี่ก็เป็นวิชาที่สืบทอดกันมาของยอดเขาเซวียนฝ่าด้วยงั้นเหรอ?

ตอนที่ 17 นี่ก็เป็นวิชาที่สืบทอดกันมาของยอดเขาเซวียนฝ่าด้วยงั้นเหรอ?

เว่ยเหิงเหวินไม่มีทางนึกฝันเลยในชาตินี้ ว่าศิษย์น้องสามผู้แสนเฉลียวฉลาดปราดเปรื่องของตนจะมานั่งแทะไส้หมูพะโล้

แถมพอเห็นหน้าเขา ศิษย์น้องสามยังไร้ซึ่งภาพลักษณ์ใด ๆ รีบเขมือบเนื้อที่เหลือเข้าปากไปรวดเดียวหมดเกลี้ยง ราวกับกลัวว่าเขาจะเข้าไปแย่งยังไงอย่างนั้น

สมองของเว่ยเหิงเหวินค้างไปในพริบตา

กลับเป็นเจิ้งเลี่ยงที่มีปฏิกิริยาว่องไวกว่า เขาส่งเสียงจ้องมองหม้อพะโล้นั้นด้วยความสนใจใคร่รู้พลางเอ่ยถามว่า

“ศิษย์น้องสาม ทำไมถึงมีเนื้อพะโล้ได้ล่ะเนี่ย? ใครทำ? หอมจังเลย!”

ของอร่อยที่เจิ้งเลี่ยงเคยลิ้มลองมานั้นมีไม่น้อยเลย แต่กลับหาอาหารที่แค่ได้กลิ่นก็ทำให้เขาอยากน้ำลายสอได้ถึงเพียงนี้ได้น้อยมาก