เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 497 ทะเลาะกัน
ลั่วกูซึ่งออกไปวุ่นวายมาทั้งวันเพิ่งกลับถึงบ้าน พอเห็นภาพข้างใน แม้จะผ่านเรื่องราวมามากมายก็ยังชะงักไป
เขาเห็นเยวี่ยหว่านนั่งอยู่ข้างโต๊ะ จิบชาไปทีละนิด พร้อมขนมหน้าตาประณีต ดูสบายใจและอารมณ์ดีไม่น้อย
เรื่องนี้เหมือนปกติทุกวัน ลั่วกูเองก็ยินดีที่เห็นคนรักของตนผ่อนคลายสบายใจเช่นนี้
อย่างไรเสีย นางไม่ทำงานก็คือการช่วยเขามากที่สุดแล้ว…
แต่ที่ทำให้ลั่วกูประหลาดใจคือ นอกจากเยวี่ยหว่านแล้ว ยังมีชายคนหนึ่งนั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมห้องด้วยท่าทางทำอะไรไม่ถูก
เสื้อผ้าของชายคนนั้นยับยู่ยี่ มีรอยฟกช้ำอยู่บ้าง ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความงุนงงปนอยากร้องไห้ ราวกับตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ทั้งสองคนหันมาสนใจลั่วกูทันทีที่เขาเข้ามา
ชายที่อยู่บนพื้นเด้งตัวลุกขึ้นทันควัน ฟ้องว่า
“พ่อ! แม่บ้าไปแล้ว—”