กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 473 ความทรงจำ 2
อันชินรู้สึกว่าภาพตรงหน้าพร่าไปวูบหนึ่ง จากนั้นฉากตรงหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
เธอเริ่มลนลานขึ้นมาเล็กน้อย ร้องเรียกอย่างทำอะไรไม่ถูกสองครั้ง
“ศิษย์พี่? ศิษย์พี่?”
แต่ความตื่นตระหนกอยู่ได้ไม่นาน ก็ถูกความยินดีเข้ามาแทนที่
อันชินรีบวิ่งไปหาร่างสีขาวที่คุ้นเคยจนไม่อาจคุ้นเคยไปกว่านี้
“ศิษย์พี่ ศิษย์พี่! ฉันอยู่นี่!”
แต่พอวิ่งไปได้สักพัก อันชินก็หยุดฝีเท้า มองเจียงหมิงที่อยู่ไม่ไกลตรงหน้า
แปลกสิ
ตอนนี้ศิษย์พี่ไม่ได้ใช้ร่างของเธออยู่เหรอ?