กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 471 ลิงก์
อันชินนั่งยองอยู่บนพื้น ก้มหน้าต่ำมองหนังสือที่วางอยู่ตรงหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
เธอยื่นมือดึงผมตัวเอง รู้สึกเหมือนผมจะร่วงหมดหัวอยู่รอมร่อ
เมื่อครู่ยังคิดจะอวดฝีมือต่อหน้าศิษย์พี่ที่โดดเรียนเป็นประจำอยู่เลย
แต่ผลกลับเป็นว่า
พอเปิดคัมภีร์จิตสื่อสัมพันธ์เล่มนี้ เธอก็หงอยทันที
“เมื่อฟ้าบุพกาลแยกออกเป็นสอง สิ่งใสและขุ่นจึงจำแนกจากกัน ปราณหยางบริสุทธิ์ลอยขึ้นเป็นแสงแห่งฟ้า ดวงจิตหยินควบแน่นเป็นแผ่นดิน สองขั้วประสานกัน ก่อกำเนิดสรรพสิ่ง…”
ประโยคนี้ยังพอเข้าใจได้อยู่