กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 437 ได้ใจ
จนถึงตอนนี้ทุกคนถึงเพิ่งตกตะลึงและพบว่าบนพื้นยังมีคนอีกคน
คนอื่น ๆ ปรากฏตัวกันหมดแล้ว คำตอบก็แทบจะกระจ่างอยู่ตรงหน้า
ทุกคนหันไปมองเจียงหมิงที่สีหน้าหม่นหมองและขมวดคิ้วแน่น
คนที่นอนเปื้อนโคลนอยู่บนพื้นคนนั้นก็คือคนที่พวกเขาฝากความหวังไว้
ใบหน้าของอิ้งเทียนกระตุกอย่างบ้าคลั่ง ถึงกับเบือนหน้าไปเล็กน้อยเพื่อไม่ให้คนอื่นเห็นความผิดปกติ
เกือบไปแล้ว เกือบหลุดหัวเราะออกมาแล้ว
พูดตามตรง ถ้าสองครั้งก่อนเขาไม่โดนอัดจนฝังใจ อิ้งเทียนคงพุ่งเข้าไปถามเจียงหมิงตรง ๆ แล้วว่ารู้สึกยังไงบ้าง
เมี่ยวหลิงเอ๋อร์เม้มปากน้อย ๆ แล้วเอ่ยปลอบว่า
“พี่ใหญ่เจียง อย่าเพิ่งกังวลไป อนาคตนี้ก็ใช่ว่าจะเกิดขึ้นจริง…”