กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 433 แล้วพบกันในอีกหนึ่งเดือน
เขตที่พักของศิษย์แลกเปลี่ยน สำนักเหอฮวน
อันชินกับเหยียนรั่วชีนั่งอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาคู่สวยทั้งสองคู่จับจ้องหยกสื่อสารบนโต๊ะเขม็ง
“สามร้อย สองร้อยเก้าสิบเก้า สองร้อยเก้าสิบแปด…”
อันชินฟุบอยู่บนโต๊ะ สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง ปากน้อยอ้าค้าง นับไปได้พักหนึ่งก็พูดว่า
“หนึ่งร้อยเจ็ดสิบสอง…”
ตอนนั้นเอง เหยียนรั่วชีที่นับเลขอยู่เงียบ ๆ มาตลอดก็เตือนขึ้น
“ศิษย์น้อง ผิดแล้ว ต้องเป็นหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเอ็ด เธอนับช้าไปหนึ่งวินาที”
ในฐานะผู้บำเพ็ญขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิด การรับรู้ถึงเวลาที่ผ่านไปของนางย่อมเหนือกว่าอันชิน
“หา?”