กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 366 อะไรสักอย่าง...นิ้ว
ยามเช้าตรู่ แสงตะวันแรกยามอรุณสาดลงมา ท่ามกลางเสียงกระเรียนร้องเป็นระยะ
ทั้งสามคนตื่นกันแต่เช้า
ที่จริงแล้ว
ตอนเจียงหมิงกับเหยียนรั่วชีนอนกัน เวลาก็เกือบสว่างแล้ว
ส่วนอันชิน เพราะเหยียนรั่วจิ่วแสดงละครโศกเศร้าอยู่ในฝัน จึงดูหม่นหมองอยู่บ้าง
แต่ไม่นาน ความตื่นเต้นและยินดีที่จะไปเปิดแผนที่ใหม่ที่สำนักเหอฮวนก็กลบความรู้สึกนั้นไป
หลังทั้งสามลุกจากเตียง ไม่มีใครเอ่ยทักกันสักคน ราวกับต่างก็มีเรื่องในใจ
พออันชินนึกถึงเมื่อคืน ก็รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา
อาจเพราะศิษย์พี่อยู่ข้าง ๆ นางถึงอาบน้ำเร็วกว่าแต่ก่อนมาก