เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 345 คมกระบี่เกิดจากการลับฝน
“ศิษย์น้อง ถึงตาฉันช่วยเธอบำเพ็ญเพียรแล้ว!”
เจียงหมิงอดชะงักไม่ได้ มองศิษย์พี่หญิงที่ลุกขึ้นยืน
ดูเหมือนเธอจะนึกถึงท่าทีที่ผู้บำเพ็ญขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดอย่างเธอควรมีขึ้นมาได้ ตอนนี้จึงยืนสง่างาม ใบหน้างามแดงระเรื่อเจือความมุ่งมั่น คล้ายตัดสินใจบางอย่างแน่วแน่ มีท่าทีพร้อมลุยไปข้างหน้าเต็มที่
เพียงแต่
ชุดกี่เพ้าที่ถูกปลดสายผูกออก ห้อยแกว่งไปมาอยู่บนตัวเหยียนรั่วชี กลับทำให้ราศีหายวับไปหมด
ศิษย์พี่หญิงสวมชุดแบบนี้แล้วยังทำท่าจริงจังอีก ไม่เหลือความเคร่งขรึมสักนิด กลับเพิ่มเสน่ห์เย้ายวนขึ้นมาอีกสามส่วน
เจียงหมิงเห็นแล้วก็ไม่ทำอะไร ไม่พูดอะไร เพียงมองเธอเงียบ ๆ
ครู่ต่อมา
เหยียนรั่วชีถูกมองจนรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว คล้ายถูกศิษย์น้องมองทะลุปรุโปร่ง…