กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 341 อร่อย ชอบกิน
เหยียนรั่วชียืนอยู่หน้ากระจกครู่หนึ่ง ชุดรัดรูปทำให้นางยังไม่ค่อยชิน
แถม...
นางยังรู้สึกว่าท่อนบนโล่ง ๆ อย่างไรไม่รู้...
ถ้าเดี๋ยวศิษย์น้องเห็นเข้า คงรู้สึกแปลกยิ่งกว่านี้แน่
คิดแล้ว เหยียนรั่วชีก็กลับไปที่เตียง มุดเข้าไปในผ้าห่ม เหลือเพียงศีรษะโผล่ออกมา แล้วนอนตะแคงมองประตูห้อง
ดวงตางามกะพริบปริบ ๆ นั่งเฝ้ารอเจียงหมิงอย่างเงียบ ๆ
เวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละนิด
เหยียนรั่วชีไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน นางรู้สึกว่าเวลาผ่านไปทั้งเร็วทั้งช้า ช่างทรมานอย่างไม่คาดคิด
นางอดคิดไม่ได้อยู่เรื่อยว่า...