กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 320 บุปผาแห่งชีวิต
ยามเย็น
เหยียนรั่วชีลืมตางามขึ้น ก่อนจะรีบหยุดฝึกบำเพ็ญ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วขว้างกระบี่บินออกไปอย่างเร่งรีบ
ราวกับเด็กเพิ่งเลิกเรียน
อืม
เธอแค่จะไปกินข้าวที่บ้านศิษย์น้อง ไม่มีความหมายอื่น
หวังว่าศิษย์น้องหญิงจะไม่เข้าใจผิด
ตอนที่เหยียนรั่วชีก้าวขึ้นกระบี่บิน
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าร่างกายแปลก ๆ ราวกับมีมือไต่ไปตามตัว
ชั่วขณะนั้นเหมือนเธอจะขับกระบี่ไม่เป็นเสียแล้ว