กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 310 หมาแก่กับขยะ
“ศิษย์พี่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย นายก็คิดจะไปแล้วหรือ?”
ท่านอาหลิวเงยหน้าขึ้นฉับพลันแล้วตะโกนอย่างเดือดดาล
“ใครกล้าบังอาจขนาดนี้?!”
ถ้าเขาไม่ตอบสนองได้ไว ปราณกระบี่เมื่อครู่อย่างน้อยคงเฉือนจมูกของประมุขน้อยขาดไปแล้ว
ส่วนลั่วหมิงยังคงมึนงงอยู่เล็กน้อย
ดูเหมือนเขาจะยังไม่ได้สติกลับมา
เจียงหมิงมองพวกเขาจากที่สูงแล้วคลี่ยิ้ม
“รู้ว่านายรีบ แต่ใจเย็นก่อน”
ท่านอาหลิวยังไม่ทันพูดอะไร จู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็พร่าเลือน แขกผู้มาเยือนบนฟ้าหายตัวไปเสียแล้ว