กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 286 จือเสียนผู้เปล่งประกาย
“โอ๊ย ศิษย์พี่ ทำไมร้องไห้ล่ะ ผมตีคุณจนเจ็บเหรอ?”
พอตบหัวแล้ว
ก็ต้องให้ผลพุทราหวานตาม
เจียงหมิงรีบลุกขึ้น ดึงศิษย์พี่ให้ลุกตาม แล้วประคองใบหน้านาง ใช้นิ้วปาดน้ำตาบนแก้มงามอย่างแผ่วเบา
“มะ…ไม่เจ็บ ศิษย์น้องออมมือแล้ว ฉันไม่ได้บาดเจ็บอะไร”
เหยียนรั่วชีได้ยินแล้วส่ายหน้า แต่ไม่ได้หลบมือของเจียงหมิง
ตรงกันข้าม
นางกลับก้มหน้าลงเล็กน้อย ยื่นแก้มงามเข้าไปหาเขาเอง
ดูไม่เหมือนเจียงหมิงช่วยเช็ดน้ำตาให้นาง