กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 240 เจ้าสำนักกับศิษย์พี่
บนยอดเขาเซียน เมฆขาวลอยละล่อง หมอกเซียนโอบล้อม กระเรียนขาวโบยบินไปมา
ชายชราผมขาวแต่ใบหน้าอ่อนเยาว์คนหนึ่งยืนอย่างมั่นคงอยู่บนยอดเขา กำลังหรี่ตามองเหม่อ
เข้ากับทิวทัศน์ได้อย่างกลมกลืน ราวกับชายชราผู้นั้นจะบรรลุมรรคาและเหาะขึ้นสวรรค์ในวินาทีถัดไป
หากชาวนาเห็นเข้า คงคุกเข่าลงทันที ร้องเรียกท่านเซียน แล้วขอให้ช่วยลูบหัว…
เอ่อ
ถ้าเป็นบัณฑิตอาจดูสง่างามกว่านั้นหน่อย แล้วเอ่ยกลอนทำนองว่า “เซียนลูบกระหม่อมข้า ผูกผมแล้วประทานชีวิตอมตะ” อะไรประมาณนั้น
แต่ไม่นานนัก แดนเซียนแห่งนี้ก็ถูกทำลายลงจนหมดสิ้นอย่างรวดเร็ว