กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 220 สะสมบุญหยาง
อันชินลืมตางัวเงีย มือเล็ก ๆ ขยับคลำไปรอบตัวโดยไม่รู้ตัว
จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่คุ้นเคย เธอถึงค่อยวางใจ
ทำไมเธอถึงไม่รู้ตัวเลยว่าผล็อยหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่?
แต่หลับสบายจัง
สมแล้วที่ศิษย์พี่เป็นเตียงที่ดีที่สุด
จู่ ๆ อันชินก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ มือเล็กที่วางอยู่บนตัวเจียงหมิงเริ่มซุกซน บีบ ๆ คลำ ๆ
จากนั้นเธอก็ตั้งใจสัมผัสไออุ่นที่ส่งผ่านมายังมือ
หัวใจก็พลันเต้นรัวขึ้นมา
อันชินเข้าใจแล้วว่าทำไมศิษย์พี่ถึงชอบแตะเนื้อต้องตัวเธออยู่เรื่อย