กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 202 ความไว้วางใจ
อันชินหลับตา ยื่นมือเล็ก ๆ คลำข้างเตียง
แต่คลำไม่เจออะไรเลย ว่างเปล่า
อันชินจึงเม้มปากน้อย ๆ ก่อนลืมตาขึ้นมาอย่างผิดหวัง
ดวงตางดงามของเธอไม่ได้มีแววงัวเงียมากนัก
เห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนเธอหลับไม่สนิท
เมื่อไม่มีไออุ่นชวนให้คิดถึงอยู่ข้างกาย อันชินก็ไม่อ้อยอิ่งอยู่บนเตียงอีก ลุกขึ้นล้างหน้าหวีผมแล้วออกจากห้องไป
รวดเร็วฉับไว
อันชินเดินรับแสงอรุณมาตลอดทางจนถึงยอดสูงสุดของยอดเขาสำเนียงสวรรค์
เบื้องหน้าร้างผู้คน มีพลังบางอย่างขวางไม่ให้คนอื่นเข้าไป