กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 173 มหามรรคาแห่งความตาย
“หืม? ทำไมไม่มีความเคลื่อนไหวเลย?”
เจียงหมิงสวมมณีหลบสวรรค์ ขมวดคิ้วกอดอกยืนรออยู่ด้านนอก
โม่เชียนเมี่ยนเข้าไปตั้งนานแล้วนะ
ด้วยไหวพริบของเขา ถ้าข้างในไม่มีอันตราย อย่างน้อยก็น่าจะออกมาบอกเขาสักหน่อยใช่ไหม?
แต่ตอนนี้กลับเงียบสนิท ทั้งสามคนเหมือนวัวโคลนลงทะเล หายไปไร้ร่องรอย
มันชักจะพิกลแล้วสิ?
รออยู่อีกพักหนึ่ง เจียงหมิงก็ตัดสินใจว่าจะไม่ยืนรอเฉย ๆ ต่อแล้ว
เขาลุกขึ้น เดินเข้าไปในถ้ำทันที
ตลอดทางมืดตึ๊ดตื๋อ ไม่มีแสงสว่างสักนิด