กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 148 ดอกไม้
เจียงหมิงได้ยินดังนั้นก็หันไปมอง
เวลานี้ศิษย์น้องกำลังมองเขาด้วยใบหน้างดงามที่แดงระเรื่อ
เมื่อสบตากับเจียงหมิง อันชินผู้เขินอายก็เผลอคิดจะหลบสายตาศิษย์พี่เหมือนทุกครั้ง
แต่ดวงตากลมโตสดใสเปี่ยมชีวิตชีวา ดำขลับบริสุทธิ์ราวกับดวงตาของทารก ขยับเล็กน้อยแล้วก็หยุดหลบ
ราวกับรวบรวมความกล้า อันชินแอบสูดหายใจลึก ยืดอกอิ่มขึ้นนิดหนึ่ง บังคับตัวเองให้สบตาศิษย์พี่ตรง ๆ
ดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจ มักถ่ายทอดความรู้สึกที่จริงใจและตรงไปตรงมายิ่งกว่าคำพูด