กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 120 ขอสาปแช่งนาย!
หน่วยปราบมาร ห้องขัง
เจิงเยี่ยนนั่งทรุดหมดอาลัยตายอยากอยู่บนพื้น มือกุมหัวและทึ้งผมตัวเอง
เสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดจากห้องขังข้าง ๆ ทำให้เจิงเยี่ยนยิ่งหวาดกลัว
เขาคลานตะเกียกตะกายไปที่กำแพงอย่างอดไม่ได้ แล้วถามด้วยเสียงสั่นเครือว่า
“พี่…พี่ชาย นาย…นายเป็นอะไรไป?”
เสียงครวญครางจากห้องขังข้าง ๆ หยุดลง ก่อนจะมีเสียงแหบแห้งเจ็บปวดดังขึ้นมาอย่างเย็นเยียบ
“โห ยังมีคนถูกจับเข้ามาอีกเหรอ? แต่ไม่ต้องกลัวหรอก พวกผู้บำเพ็ญมารอย่างเราเข้ามาที่นี่ จุดจบก็ถูกกำหนดไว้แล้ว”
“นั่นคือความตาย”
“แต่พวกมันจะไม่ปล่อยให้เจ้าตายสบาย ๆ หรอก”