กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 115 สหายเต๋า โปรดหยุดก่อน
ดวงอาทิตย์ขึ้นแล้ว ส่องสว่างไปทั่วสารทิศ
ไม่นานบนถนนก็เริ่มคึกคักขึ้นมา
ในห้องหนึ่งของโรงเตี๊ยมมีห้อง บรรยากาศก็คึกคักไม่น้อย
จากข้างในมีเสียงเพียะ เพียะ เพียะ ดังแว่วมาไม่ขาดสาย ปะปนกับเสียงครางของผู้ชาย
คนที่เดินผ่านต่างมองด้วยสายตาดูแคลน
กลางวันแสก ๆ ยังพลอดรักกัน ช่างผิดศีลธรรมเสียจริง
ทว่าภายในห้องกลับเป็นภาพอีกแบบหนึ่ง
“จะพูดไหม? จะพูดไหม? จะพูดไหม? จะพูดไหม?”
เจียงหมิงตบหน้าครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างเต็มแรง เสียงดังเพียะชัดถนัดหู