กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 110 ฆ่าศิษย์น้อง
อันชินเดินกลับไปด้วยหัวใจเบิกบาน
ฝีเท้าเบาสบาย ดวงตากลมโตโค้งเป็นจันทร์เสี้ยวอยู่เป็นพัก ๆ ปากก็ส่งเสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ
บางครั้งก็ยกมือขึ้นมาดูแหวนที่สวมอยู่ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าสวย
แต่สภาพแบบนี้อยู่ได้ไม่นาน
เพราะรอบข้างเริ่มมีคนมากขึ้น อันชินจึงไม่กล้าทำท่าทางแบบนั้นต่อ
พอเดินมาถึงหน้าสำนักเสียงพิณ แถวนี้ก็แทบไม่มีคนแล้ว
ศิษย์ใหม่พวกนั้นคงไม่เดินวนเวียนอยู่แถวนี้ตลอด ส่วนใหญ่จับกลุ่มกันออกไปเที่ยวชมยอดเขาสำเนียงสวรรค์ เพื่อทำความคุ้นเคยกับพื้นที่
เมื่อเห็นดังนั้น อันชินจึงคิดว่าจะกลับหอพักก่อน แล้วค่อยออกไปเดินเล่นแถว ๆ นี้
ทว่าเธอไม่ทันสังเกตว่า