กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 97 เมล็ดพันธุ์เต๋า
ลานรู้แจ้งเต๋ามีผู้คนยืนเบียดเสียดกันเต็มไปหมด ใบหน้าของศิษย์ใหม่เปี่ยมด้วยความตื่นเต้นที่แทบเก็บไว้ไม่อยู่
คนที่ค่อนข้างชอบเข้าสังคมบางคนยังคงส่งเสียงจ้อกแจ้ก คุยโวกับคนข้าง ๆ
บ้างก็ประกาศปณิธานอันยิ่งใหญ่ บ้างก็พูดถึงหนุ่มหล่อสาวสวย บ้างก็ไม่รู้อะไรแต่ทำเป็นรู้ดี พูดถึงมหามรรคาอย่างออกรส
มีเพียงอันชินที่ยืนต่อแถวอยู่ท้ายฝูงชนเพียงลำพัง คอยหันกลับไปมองเป็นระยะว่าศิษย์พี่ยังอยู่หรือเปล่า
น่าเสียดาย ดูเหมือนศิษย์พี่จะไปแล้ว
ถ้าอย่างนั้นต่อจากนี้ก็คงต้องพึ่งตัวเองแล้ว
เธอเงยหน้าขึ้น มองไปข้างหน้า
เห็นหญิงวัยกลางคนลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ สีหน้าเคร่งขรึมแข็งทื่อ ราวกับแม่ชีเหยียบมาร เธอกำลังหลับตาอยู่